Waarom doen wij mee?

	Elly Blijleven Elly had survived breast cancer, but she passed away from leukemia on Dec. 23, 2011. Mijn naam is Elly Blijleven, een naam die ik op momenten niet eens durfde te noemen, maar nu met TROTS draag! Ik ben 49 jaar en woon mijn hele leven al in Zoetermeer.
In 2009 zou ik samen met mijn 2 zussen de 4daagse van Nijmegen gaan lopen, maar voor ik met trainen kon beginnen werd ik in augustus 2008 getroffen door borstkanker. Mijn zussen hebben de 4daagse met goed gevolg uitgelopen en ik ben inmiddels hersteld van alle behandelingen: borstbesparende operatie, 33 bestralingen, 6 chemokuren, 5 jaar hormoontherapie (uiteraard nog mee bezig) en recentelijk een reconstructie.
Dit jaar ga ik wil meelopen en in mijn zoektocht naar wandelevenementen kwam ik terecht op de site van A Sister's Hope. Mij niet onbekend door een team uit mijn woonplaats dat in 2008 meeliep met de 60k-Walk. Al sinds ik klaar ben met de behandelingen sta ik te popelen om iets te doen voor lotgenoten, in welke vorm dan ook. De uitdaging van A Sister's Hope komt dan ook als geroepen! De 2 x 30 km lopen zal na de 4daagse geen echte uitdaging meer zijn, maar ik wil heel dik over de 1.500,00 euro gaan met inzamelen en dat is voor de uitdaging! Sinds 3 februari train ik met de Sportief Wandelgroep Zoetermeer elke woensdagochtend en in de weekenden langere tochten. Op 29 en 30 mei ben ik in Diekirch (Luxemburg) voor de Marche de l'arme, 2 x 20 km. Dankzij Via Vierdaagse heb ik 5 voorbereidingstochten in het vooruitzicht, varierend van 25 tot 40 km. En via de wandelgroep komen daar vanaf 1 april regelmatig weekenden bij van 25 tot 42 km, dan weer 1 dag, dan 2 dagen achter elkaar. Een goede voorbereiding is het halve werk! Ik voel me bevoorrecht, ik heb de kanker overwonnen en mag al mijn charmes in de strijd gooien om zoveel mogelijk geld bijeen te krijgen voor een goed doel dat mij persoonlijk raakt. Dankzij heel veel lieve familie, vrienden en collega's die mij al anderhalf jaar onvoorwaardelijk steunen, heb ik al een vliegende start gemaakt!
	Jorien Oosterwijk In november 2006 liep ik de marathon van New York met een aantal collega's. Een geweldig evenement en heel bijzonder om mee te maken. In de zomer van 2007 kreeg ik klachten aan mijn linkerborst. In eerste instantie met een zalfje tegen eczeem naar huis gestuurd. Klachten gingen niet weg en na aandringen (mammografie van april 2007 leek immers goed) werd ik doorgestuurd voor een echo. Het was meteen duidelijk dat het niet goed was, de tumor in mijn oksel was 3 cm en de borst bleek later ook helemaal vol te zitten met kanker.
Dan stort je wereld in. Hoe kan dit nou? Ik ben 39 jaar oud, leef gezond, heb een heel lieve man en 2 zonen (toen 6 en 8 jaar oud). Een week lang gedacht dat ik dood ging. Ik heb een week niet kunnen slapen en wilde letterlijk niet dat het licht uit ging. Ik wilde licht zien. Toen we hoorden dat mijn botten en organen schoon waren hebben we champagne gedronken met elkaar. Er was licht aan het eind van de tunnel! Ik besloot deze reis te zien als een marathon. Ups en downs en hard werken en heel fijn: een finish. Veel steun van vrienden en familie maar je moet je het toch zelf doen. Acht chemo's, een borstamputatie en 7 weken bestralingen later kon ik verder gaan werken aan mijn "come-back". Ik heb ook het medicijn gekregen Herceptin. Daar moest ik halverwege mee stoppen, omdat mijn hartpompfunctie niet meer goed genoeg was. Een bekende bijwerking waar ik helaas last van kreeg. Nu ruim 2 jaar later ben ik er nog. Niet helemaal de oude, maar wel een blij en gelukkig mens. Een ervaring rijker die ik uiteraard liever niet had willen hebben. Het cliche dat het ook veel oplevert herken in niet echt. Ik wist bijvoorbeeld al dat ik veel lieve mensen om me heen heb. Ik heb mezelf een volgend doel gesteld: de marathon van Berlijn in maart 2010. Aangezien ik veel dingen nog maar op halve kracht doe vond ik het wel toepasselijk om een halve marathon te gaan lopen. Tijdens de voorbereiding van deze marathon werd ik gevraagd om mee te lopen met Sister's Walk 2010. En ja dat ga ik ook doen. Voor alle vrouwen die met borstkanker te maken krijgen in de toekomst. Wat zou het geweldig zijn als dit straks geen levensbedreigende ziekte meer is. Dat iedereen die het bericht "u heeft borstkanker" krijgt ook te horen krijgt dat het absoluut zeker te genezen is. Daar wil ik mijn steentje graag aan bijdragen! Voor mijn verhaal: jorienoosterwijk.waarbenjij.nu Wachtwoord: jorien
	Anneke Kraan Medio december 2008 voelde ik "iets" bij mijn borst. Omdat ik regelmatig in de sportschool te vinden was, dacht ik eerst dat het een stijf spiertje was. Omdat het niet wegging besloot ik toch maar naar de huisarts te gaan die mij direct doorzond naar het ziekenhuis. Op 2 januari 2009 kreeg ik te horen dat het een tumor was.
Een paar weken later werd de tumor operatief verwijderd. Uit onderzoek van de tumor bleek dat deze agressief was en dat 3 van de 4 verwijderde schildwachtlymfeklieren besmet waren. Er werd gekeken of er geen uitzaaiingen waren. Ik was er doodsbang voor. Gelukkig bleek dit niet het geval maar een tweede operatie om de lymfeklieren in de rechteroksel te verwijderen was wel noodzakelijk. Vrij snel na de operaties begon ik aan de eerste chemokuur. Nadat ik een week goed ziek was geweest dwong ik mezelf er bewust toe om zo snel mogelijk weer te gaan sporten. Ik wilde mijn conditie op peil houden om me daarmee sterk te maken voor alle behandelingen die nog zouden volgen. Ik heb hierdoor het gevoel gehad dat ik het allemaal wat makkelijker aan kon. Het gaf mij ook het gevoel dat ik toch nog controle over mijn lichaam had. Inmiddels hadden we op de radio een spotje van A Sister's Hope gehoord. Mijn oudste dochter, haar vriend en beste vriendin en mijn man besloten zich hiervoor te gaan inzetten. Als onderzoek ertoe kan leiden dat minder vrouwen (en mannen) met deze ziekte geconfronteerd zullen worden of dat het zal leiden tot minder of geen sterfte als gevolg van borstkanker dan is het altijd waard om er geld voor in te zamelen. Ik wist niet hoe ik er in oktober 2009 aan toe zou zijn dus daarom schreef ik mijzelf niet in voor de 60 km walk, maar ik besloot wel om de 8 km van de Pink Moon Walk samen met mijn jongste dochter te lopen. Een week voor deze Pink Moon Walk had ik mijn 5e chemokuur gehad maar doordat ik zoveel mogelijk sportte tussen de kuren door was mijn lichaam fit genoeg om deze 8 km te wandelen. Na de 6 chemo's heb ik in augustus en september in totaal 33 bestralingen gehad. Toen dit eind september eindelijk ook voorbij was kon ik mij weer vol richten op mijn sportieve doel namelijk de Halve Marathon van Utrecht. Tweede paasdag 2010, ongeveer een half jaar na mijn laatste bestraling, heb ik deze voltooid in twee uur en vijf minuten. Ik heb steeds geweigerd om toe te geven aan mijn ziekte en heb daarom steeds bewust zoveel mogelijk aan mijn fysieke en mentale conditie gewerkt. Het sporten heeft mij kracht gegeven. Uiteraard kan en zal ik nu, samen met de MammaCrew van vorig jaar, wel meelopen tijdens de 60 km in oktober. Hierbij hoop ik ook mijn bijdrage te kunnen leveren.
	Bea Zegeling Ik zal mij eerst voorstellen: Ik ben Bea Zegeling 45 jaar en kom uit Almere, 2010 wordt mijn tweede ASH wandeling in het volgende verhaal lees je mijn beweegredenen en probeer ik nog meer mensen te overtuigen om mee te wandelen.
Iedereen maakt in zijn of haar leven dingen mee, die vervelend zijn en die voor die persoon heel erg zijn. Zo ook ik, ik kreeg een burn out in 2006 vervelend zat en het duurt lang voor je er weer bovenop bent. Een blokje om het huis was een hele prestatie, maar z'on periode is ook een periode van bezinning, hoe komt het en wat kan ik eraan doen om een volgende te voorkomen. Wandelen was een van de aanbevelingen, om er bovenop te komen, maar wandelen zonder doel dat is niets voor mij. Maar een doel heb ik gevonden. In 2008 hoorde ik voor het eerst van A Sisters Walk of Hope 60k, maar zag er nog erg tegen het trainen en fundraisen op. Het bleef wel kriebelen en ik ervaarde hoe meer je over het onderwerp "Borstkanker" praat, hoe meer mensen in mijn directe omgeving er mee te maken hebben of hadden gehad. Iin april 2009 dacht ik, Ja ik ben er klaar voor, trainen met die hap en dat geld. dat kan toch ook niet zo moeilijk zijn, als het mij raakt moeten er toch veel meer mensen zijn die iemand in de omgeving hebben, die ze op deze manier een hart onder de riem willen steken. Dat was goed gedacht, het minimale bedrag van 1500,- had ik zo binnen. Ik was lekker aan het trainen, toen mijn wereld instortte. Mijn schoonzusje 46 jaar kreeg te horen dat de bobbel onder haar arm, borstkanker was en al uitgezaaid naar lymfen, lever en botten, het enige wat rest is verlenging van haar leven d.m.v. chemo, chemo en nogmaals chemo. Vanaf 01 augustus 2009 tot nu 01 maart 2010 heeft ze elke week een chemo behandeling gehad. Dit gun je niemand en hier moet verandering in komen er moet meer geld komen voor preventief borstkanker onderzoek. Je kunt begrijpen, dat ik nu helemaal van de daken wil schreeuwen: Kom mensen loop mee en help ons om de 1.000.000,- van 2009 minimaal te verdubbelen in 2010. Ja, denk je misschien nu, maar ik kan niet wandelen en ik wil wel een bijdrage leveren. Er zijn zoveel mogelijkheden, je kunt geld storten op rekening 2947137 t.n.v A Sisters Hope of je bent creatief en maakt b.v. kaarten, verkoop ze en stort de opbrengst op bovenstaande bankrekening. Organiseer een etentje voor vrienden, vraag een bijdrage en stort die op bovenstaande rekening. Er zijn talloze mogelijkheden om een bijdrage te leveren voor meer onderzoek naar de oorzaak van Borstkanker. Dus wil je mee doen, maar twijfel je of je wel 1500,- op kan halen, wees niet bang met een beetje creativiteit en lef heb je het zo binnen. Aan al geregistreerde lopers, wil ik zeggen Kom op Brothers en Sisters we gaan het weer doen in oktober, dat lopen is een makkie met al die liefde en care om je heen. Succes met fundraisen!! Wil je meer weten over mij en mijn uitdaging kijk op: www.bealooptvoorasistershope.nl
	Els Evers Onze oudste dochter Maran is in 2001 plotseling overleden (niet aan borstkanker), 30 jaar oud en zij had veel vriendinnen, waarvan Sandra er een was.
In 2003 kreeg Sandra borstkanker maar met een ontzettend positieve instelling had zij na 1 jaar haar ziekte overwonnen en kon ze weer volop genieten van haar leven. Zij heeft zelfs de marathon van New York gelopen voor de Stichting Kika (kinderen kankervrij). In juni 2007 werd helaas opnieuw weer borstkanker geconstateerd, een enorme teleurstelling voor haar en haar familie, maar ook voor mij. Ik had ontzettend met haar te doen, wou zo graag iets voor haar doen, maar voelde mij zo machteloos.
Wat ik echter wel kon doen was lopen voor A Sister's Hope. Mede door de positieve zienswijze van Sandra, startte ik eind augustus 2007 met mijn inzameling. In een paar weken tijd had ik 4.042,00 euro bij elkaar en ook nog getraind voor de wandeling. Vol goede moed ging ik op 6 oktober naar Amersfoort en van het begin tot het eind was het fantastisch. Zo indrukwekkend, zo bijzonder om mee te maken, dat had ik niet willen missen. Het weer werkte mee, de organisatie was geweldig, de verhalen onderweg en de combinatie van presteren, lachen en huilen, de binnenkomst in het Olympisch stadion, opbrengst meer dan 5 ton. Kortom: zeer heftig en emotioneel. Vervolgens heb ik mij, samen met mijn man Martin, als vrijwilliger ingezet voor A Sister's Hope. Ook heel leuk en bijzonder om te doen maar toch, ieder jaar kriebelt het weer bij mij. Ik wil zo graag meer doen, sta er zo volledig achter en ik ken t� veel vrouwen die met deze rot ziekte te maken hebben. Zo kreeg Marlies, een andere vriendin van Maran en Sandra in 2008 helaas ook borstkanker en ook zij moest de strijd aan gaan. Juni jl. kreeg ik van Sandra een telefoontje met de mededeling dat ze w��r ziek was met ernstige uitzaaiingen. Dit was een enorme schok, temeer omdat zij net een boek geschreven had over haar ervaringen. Op 2 september is Marlies helaas overleden en onlangs is Sandra op 15 januari ook overleden. Beiden 40 jaar oud, mooie jonge vrouwen die zo graag wilden leven. Gelukkig hoef je niet te sterven aan borstkanker en zijn er veel vrouwen en ook mannen die genezen. Hiervoor is echter wel heel veel geld nodig en daar gaan we ons dit jaar ook weer voor inzetten. Martin als vrijwilliger en ik ga weer meelopen, de inzameling en de trainingen zijn reeds gestart. Lekker buiten lopen in de wind of sneeuw en straks weer de lentezon. Dankbaar dat ik geen borstkanker heb en onze dochter Monique ook niet en wij hopen het ook nooit te krijgen. Het is een voorrecht om mee te mogen doen! Els Evers-Bruijns, Raalte p.s. Het boek van Sandra Koolmees "Een van de acht" ligt reeds in de boekhandel. Zij schreef ook steeds haar ervaringen in de Viva, Libelle, Esta en Pink Ribbon. Door haar positieve houding, humor en eerlijkheid was, en is zij, een inspiratie voor velen!
	Astrid en Willem, 2gether Strong! In 2000 was ik aan alle twee mijn handen geopereerd aan carpaal tunnel syndroom. Als nabehandeling had ik fysiotherapie. Na enige tijd voelde mijn fysiotherapeute dat mijn oksel dik was.
Zij dacht eerst dat ik vocht vasthield, maar toen een week later de bult er nog zat was zij zo allert de huisarts erbij te roepen. Die zei meteen dat hij niet van bulten hield en stuurde mij door naar het ziekenhuis. Ik moet bekennen, ik vond de reactie nogal overdreven. Ben niet zo�n hardloper naar doktoren dus dacht, wat zonde van de tijd. Maar na de gebruikelijke onderzoeken bij zulke klachten bleek dat ik wel degelijk borstkanker had met uitzaaiing naar de lymfeklieren. Dan kom je in een stroomversnelling in allerlei onderzoeken en gesprekken terecht waar je nog nooit over na hebt gedacht. Na de eerste schrik wel geprobeerd de knop om te zetten in positief denken i.p.v. dat je doodgaat. En dat lukte (niet altijd hoor). Gekozen voor een borstbesparende operatie, maar tijdens de operatie besloot de chirurg toch voor een amputatie te gaan omdat hij dacht dat mijn hele borst doorweven was. Wat achteraf gelukkig niet zo bleek te zijn, maar ik vond het een juiste beslissing van hem. Ik deed mee aan een onderzoek waardoor voor mij geloot werd dat ik geen bestraling zou krijgen, waardoor ik nu nog steeds 1 keer per jaar op controle moet (wat ik trouwens niet erg vind).
Ik heb wel 4 chemokuren gehad en 5 jaar Tamoxifen moeten slikken (met de nodige bijwerkingen) Maar gelukkig allemaal achter de rug. Ben altijd heel open over mijn ziekte geweest, om het enge er van af te halen. Want ja als iemand kanker heeft is en blijft dat eng voor mensen. Maar ik maakte �grapjes� over mijn nieuwe coupe onder de pruik, over de 1,5 kg die ik toch zeker was �afgevallen� tijdens de operatie en vertelde gewoon hoe alles ging en hoe ik me voelde. Ik merkte dat mijn omgeving dat prettig vond, ik was dus niet eng, ik deed er gewoon over. Terwijl iedereen, en ik ook, heus wel wist dat je toch wel een erge ziekte had. Toen de 5 jaar Tamoxifen voorbij was, heb ik ook een groot feest gegeven. Vond wel dat we dat verdiend hadden. Sinds ik zelf met deze ziekte te maken heb gekregen. Ben ik altijd heel erg bewust bezig met mensen te wijzen op deze ziekte. Je krijgt het niet alleen als je ouder bent, ik hoorde het vlak voor mijn 36e verjaardag. Het gaat niet altijd je deur voorbij, 1 op de 8 krijgt er in haar leven mee te maken. Dus in oktober mailde ik ieder jaar iedereen dat het weer borstkankermaand is, en dat ze de Pink Ribbon moesten kopen. Geld moeten storten, want iedereen kan er mee te maken krijgen. Ook de mannen! Ik moet bekennen, veel van de mensen die ik hiermee �stalkte�, doen hier ook ieder jaar trouw iets aan. In 2007 stond ik op het museumplein in Amsterdam met vele anderen met een roze paraplu een pink ribbon te vormen. Toen hoorde ik voor het eerst dat een paar weken later de wandeling zou zijn van A Sisters Hope. Thuis gekomen op internet gezocht en ik zei meteen daar doe ik een keer aan mee. In 2008 kwam het er niet van, maar zag ik wel een programma er over op t.v. Nou met een brok in mijn keel zitten kijken en toen gezegd, in 2009 ben ik van de partij. In maart 2009 heb ik wederom iedereen uit mijn mailbox een mail gestuurd dat ik dit wilde doen, maar dat ik wel een heleboel geld nodig had om mee te kunnen doen. Nou dat bleek dus geen probleem. Samen met mijn man getraind. Ondanks de hiel die tegen hielspoor aan zat, met frisse moed van start gegaan, met 4055 euro aan sponsorgeld. Het was zwaar, veel regen, door de pijnlijke hiel beetje raar gelopen dus gigantische blaren. Maar oh, wat een belevenis! Zoveel mensen die zich zo inzetten voor een goed doel, geld ophalen voor nog meer onderzoek naar borstkanker. Zodat er in de toekomst alleen maar meer en meer survivors zullen zijn. Zo�n saamhorigheidsgevoel als er heerst, als ik er aan denk krijg ik er gewoon weer kippenvel van. Mijn man zei na de reunie, het lijkt wel een sekte (positief bedoeld hoor!) want iedereen is aardig tegen elkaar, omhelst elkaar, er valt geen onvertogen woord. En iedereen heeft maar 1 doel voor ogen, geld ophalen! En zoveel mogelijk! Door zelf het hele traject van ziek zijn, en gelukkig ook herstellen met alle perikelen daarbij doorstaan te hebben. Wetende dat er heel veel geld nodig is EN omdat het voor mij dit jaar een soort jubileum is omdat ik weer 10 jaar gezond ben. Heeft mijn man Willem dit jaar besloten ook mee te lopen, om samen te laten zien dat wij letterlijk en figuurlijk een stapje extra zetten voor het goede doel en om te laten zien wij zijn: 2gether strong!!
	Team Marjet December 2006 kreeg mijn zus, Marjet (toen 35 jaar) te horen dat ze borstkanker had. Door een ingrijpende borstamputatie, chemokuren en medicijnen ging ze de strijd aan tegen borstkanker. Ze was sterk, heel sterk, zowel geestelijk als fysiek.
September 2008 werden er uitzaaiingen geconstateerd in haar lever en hals, het was ernstig� Weer ging ze de strijd aan, wetende dat ze het dit keer niet zou gaan winnen.
Oktober 2008 was borstkankermaand en ik vertelde mijn zus dat ik volgend jaar mee ga doen aan A Sister�s Hope 60KM Walk. Ze vindt het geweldig dat ik dit ga doen! Maart 2009 ging Marjet met haar gezin en onze moeder naar Zuid-Afrika, ondanks de chemokuren. Ze genoot volop, ondanks de lichamelijke klachten die toenamen. Terug in Nederland bleek haar hoofd vol te zitten met honderden tumoren. 13 Mei 2009 overleed Marjet de Bont-Hogenbijl op 38-jarige leeftijd aan de gevolgen van borstkanker. Zij liet drie kinderen (5, 10 en 12 jaar) en haar man achter. En daarom lopen Marcel (haar man), Ernestine (vriendin), Andr� (vriend), Egbert (vriend) en Cindy (zus) mee met A Sister�s Hope 60KM Walk. Als eerbetoon aan Marjet, als steun in de rug voor de vrouwen/mannen die borstkanker hebben, als hulp voor de vrouwen/mannen die de ziekte mogelijk later gaan krijgen. Voor meer info kun je ons e-mailen: sponsorloopmarjet@telfort.nl
	Voorschotense Sisters In november 2008 kreeg mijn moeder de diagnose borstkanker. Ook werden er uitzaaiingen in haar lymfeklieren gevonden. Ons wereldje stond op zijn kop.
Voorafgaande aan de 5 � maand chemo kuren werd allereerst haar gebit getrokken. Wat afschuwelijk voor haar. Slechts 58 jaar en nu al een kunstgebit. Ze kreeg precies een week de tijd om daarvan te herstellen want 1 dag voor Kerst kreeg ze haar eerste chemo kuur. De Kerstdagen werden sober gevierd. We waren ons intens bewust van het feit dat we haar zouden kunnen verliezen aan deze afschuwelijke ziekte.
In een wanhopige zoektocht naar meer informatie over borstkanker zag ik op de site van Pink Ribbon de aankondiging van de �A Sister�s Hope 60 km walk� staan. Ik was direct zo enthousiast over dit initiatief dat ik me diezelfde avond nog ingeschreven heb als individuele wandelaarster. Omdat het me toch gezelliger leek om met 2 of 3 dames te wandelen stuurde ik allereerst mijn vriendinnen en zusje een email en daarna plaatste ik een oproep op mijn Hyves site. En wat er toen gebeurde?? Binnen 2 weken ontving ik 20 aanmeldingen! Iedereen was enthousiast en wilde mee wandelen. Alle leden van ons team hebben direct of indirect te maken gehad met borstkanker en zo hebben we allemaal onze individuele redenen om mee te doen. Team Voorschotense Sisters was geboren. Het leek ons best moeilijk om 21 x � 1.500,- aan sponsorgeld te verzamelen. Het is dan ook een geweldig groot bedrag. � 31.500,- Hoe moesten we dat doen? Inmiddels is het juli 2009 en hebben we ons streefbedrag al binnen. Het team heeft hier heel hard voor gewerkt en naast het zoeken naar individuele sponsors hebben we ook een groot aantal gezamenlijke activiteiten ondernomen. Iedereen die we benaderde voor een sponsoring bleek zeer bereidwillig te zijn. Familie, vrienden en kennissen� iedereen deed mee. De reacties die we ontvingen waren allemaal even lief en warm. Voor de gezamenlijke activiteiten hebben we gecollecteerd (vergunning van de Gemeente Voorschoten gekregen), een Moederdagloterij gehouden m.m.v. John de Wolf , collectebussen bij plaatselijke winkeliers geplaatst, 1200 armbandjes laten maken en verkocht, vele interviews gegeven, op de weekmarkt in Voorschoten gestaan, opnamen met Piet Paulusma voor SBS6 gemaakt en als afsluiter een Pink Party voor sponsors en vrienden gegeven. Ik denk niet dat er nog iemand in Voorschoten is die nog niet van de Voorschotense Sisters gehoord heeft. Vier weken lang stonden we met ons team in de regionale kranten. Wij zijn er dan ook van overtuigd dat het een groot voordeel is om met zo een groot team mee te doen. Je hebt een groot netwerk van mensen tot je beschikking die iets voor je kunnen betekenen bij het fondsen werven. Ons moeder is nu de moeder van alle 21 Sisters geworden. Zij kan al 9 maanden lang rekenen op de steun van alle meiden en ze geniet van de aandacht en liefde die ze van hen krijgt. Inmiddels zijn de chemo kuren en de operatie achter de rug en gaat ze aan stap 3 van het traject beginnen. De bestralingen en hormoontherapie. Ze heeft niet 1 activiteit van de Sisters gemist en heeft er heel erg van genoten. Het gaat gelukkig goed met haar. De vooruitzichten zijn positief en daar zijn we heel dankbaar voor. Een aantal van onze teamleden hebben tot ons grote verdriet iemand verloren aan borstkanker dus we beseffen ons terdege dat het ook anders had kunnen zijn. We zijn heel erg blij met deze unieke kans om ons steentje bij te dragen aan dit goede doel. We hopen op 11 oktober 2009 met 21 Voorschotense Sisters arm in arm over de finish in het Olympisch Stadion te komen. Helaas hebben een aantal van onze teamleden last van blessures. Deze Sisters, familie, vrienden maar ook sponsors zullen ons opwachten in het stadion. Het zal een heel emotioneel moment voor ons allemaal worden. Wat een bijzonder jaar en wat een geweldige ervaring om NOOIT meer te vergeten! Karin Team Voorschotense Sisters www.voorschotensesisters.punt.nl

Anita Vermeulen

In oktober 2003 werd bij mij borstkanker geconstateerd. Op dat moment was ik 32 jaar en mijn dochters Carmen en tiffany 5 en 2 jaar. Een moeilijke tijd, niet alleen voor mijzelf dus. Zelf dacht ik na de operatie wel klaar te zijn, maar niets was minder waar.

Na de operatie bleek dat ik uitzaaiingen naar mijn lymfeklieren had, en ook die zijn er uit gehaald. De week erna kreeg ik het slechte nieuws dat het gezwel wat ze verwijderd hadden ontzettend agressief was, en dat mijn levensverwachting op dat moment 5 jaar was. Dat was dus echt even schrikken. Ook kreeg ik te horen dat ik 4 chemokuren moest ondergaan, en 35 bestralingen. Dan wordt je dus ziek gemaakt om beter te worden. Het klinkt heel vreemd, maar zo voelt het echt. Gelukkig heb ik van de chemo�s weinig last gehad qua misselijkheid, en ook de bestralingen gingen vrij goed. Wel heb ik veel last van vermoeidheid gehad en heb ik de zogenaamde chemobrains gekregen. (met sokken aan onder de douche, en weer m�n sleutels kwijt die ik in m�n hand heb) na dit alles had ik besloten om mijn borsten te laten amputeren en een directe borstreconstructie te ondergaan. Iedere optie om mijn kans op herhaling te voorkomen moest ik aangrijpen. Helaas kreeg ik gelijk last van necrose (afsterven van de huid), en na 12 hersteloperaties was voor mij de koek op. De prothesen werden verwijderd, en nu leef ik al 3 jaar met uitwendige prothesen. Maar: ik leef nog! Toen ik in 2007 het reclamespotje van A Sister�s Hope op de radio hoorde, wist ik meteen dat ik dit moest gaan doen. Niet alleen voor mijzelf of mijn dochters, maar voor iedereen die met deze ziekte te maken krijgt. Dit jaar doe ik voor de tweede keer mee. Dankzij Cathy, Martje en Tessa kunnen wij er met z�n allen wat aan doen, en daar ben ik hun ook erg dankbaar voor. Op 11 oktober heb ik mijn levensverwachting van 5 jaar erop zitten, en ik zal er dan ook samen met mijn team (borst vooruit) en alle andere wandelaars een mooi weekend van maken. We doen het niet alleen, we doen het samen. Want samen staan we sterk.
	Gea Roosenberg Ik ben vorig jaar, tijdens de wandel 2 dagen van Amersfoort, door een aantal dames van een voetbalvereniging, enthousiast geworden.
Het was voor mij op dat moment , vond ik , te kort dag want ik wilde mijzelf er wel goed op kunnen voorbereiden, want als ik het ga doen, wil ik natuurlijk ook zoveel mogelijk geld op halen. Dus besloot ik om dit jaar mee te doen. Mijn motivatie is, dat ik in mijn ZEER directe omgeving, VEEL en VEEL te veel te maken heb met borstkanker.
Ik heb maar liefs 3 schoonzussen die borstkanker hebben. 1 zus heeft in november 2006, een borstsparende operatie en bestralingen gehad, gelukkig gaat het heel goed met haar. 1 zus is tot ons grote verdriet vorig jaar januari op 50 jarige leeftijd overleden, en de derde is in december 2007 geopereerd, en nu met de laatste fase van haar chemo bezig, een hele moeilijke tijd, maar het gaat gelukkig goed. Dus jullie begrijpen wel dat ik alle reden heb om mijn uiterste best te doen, om mijn steentje te kunnen bijdragen. Ook vroegen jullie mij een foto mee te sturen. Deze foto is gemaakt na de 4 dagen van Nijmegen, waar ik van 15 tot 19 juli j.l. voor de 12e keer aan heb deelgenomen. 2 dagen daarvan heb ik met mijn A Sisters Hope T shirt gelopen, er zijn mij toen heel veel vragen gesteld, en nu hoop ik maar dat ik ook wat dames enthousiast heb kunnen maken. Zoals ik vorig jaar en zij zich ook zullen aanmelden, is het niet dit jaar, dan volgend jaar misschien. Ik verheug mij echt op 11 en 12 oktober, lijkt me geweldig om dit mee te kunnen maken.
Lopen in de strijd tegen borstkanker Op 11 en 12 oktober lopen wij als team Zij & Ikke bestaande uit zes meiden mee met A Sister�s Hope 60k Walk. Het doel van deze wandeling: geld ophalen voor wetenschappelijk onderzoek naar borstkanker. Via de poster van A Sister�s Hope in de wachtkamer van het ziekenhuis kwam een van de teamleden op het idee om mee te gaan lopen met deze wandeling. Voor haar is de reden om juist dit doel te steunen heel persoonlijk. Haar moeder is op jonge leeftijd overleden aan de gevolgen van borstkanker en zelf is ze gendrager. Dit jaar heeft zij een preventieve operatie ondergaan en om dit krachtig af te sluiten gaan wij als vriendinnen met haar de strijd aan tegen borstkanker. Omdat het bedrag dat je als team moet inzamelen zo hoog is, zet deze actie zoden aan de dijk. Om mee te mogen lopen moeten we tenminste � 7.500 inzamelen. We proberen dit op veel verschillende manieren. Zo lobbyen we overal voor donaties, we hebben in twee personeelsbladen gestaan met ons verhaal, we hebben diverse bedrijven aangeschreven en op verschillende plaatsen (werk, sportschool etc.) staan spaarpotten. Op 20 september jl. hebben we een groot feest georganiseerd in Amsterdam. Met het entreegeld dat we voor het feest hebben gevraagd, de veiling en het casino hebben we bijna � 4000 opgehaald. Het geld is dus bijna binnen en nu de loop nog! Iedereen die meedoet heel veel succes met de laatste loodjes en tot de 11e! Groetjes, Team Zij & Ikke
	Team Joko Delden Vorig jaar heb ik samen met een vriendin meegelopen aan de eerste loop van A Sisters Hope op 6 en 7 Oktober 2007 van Amersfoort-Amsterdam. Dit was een bijzonder en emotionele ervaring , ieder met zijn eigen gedachte en gevoel begonnen aan een mooie tocht met een prachtig doel.
Daarom wilde ik dit jaar 2008 weer deelnemen, om een en ander een plek te geven wat ik heb meegemaakt,en wat te kunnen betekenen voor de mensen om me heen en de toekomst van borstkanker. Spontaan sloten zich enkele leden van ons jongerenkoor uit Delden aan om dit jaar mee te doen,we bestaan nu uit een team van 5 meiden. Ons team heet: JOKO Delden, Wat staat voor Jong , Ondersteunend, Krachtig en Optimistisch. De afgelopen maanden zijn wij samen als een echt team bezig. Allemaal de keuze gemaakt om te lopen, en ieder met zijn eigen motivatie. We hebben vrienden,familie en bekenden,winkeliers, grote bedrijven, instellingen gevraagd om steun maar ook gestaan op een braderie met een sportief spel en lintjes raden in een pot, uiteindelijk hadden we het idee om een Benefiet concert te gaan organiseren. Dit is uiteindelijk gerealiseerd op 22 Augustus. Stil zijn we geworden, vrijdagavond, de avond waar wij als Team JOKO en het jongerenkoor een �benefiet� hebben gehouden om ons sponsorgeld voor de borstkankerloop bij elkaar te krijgen. Stil van de mensen in de kerk, die zoveel warmte uitstraalden, stil van de warmte en geweldige zang van het koor, stil van de mooie gedachten die mensen ons mee op de wandeltocht meegaven en stil van de opbrengst. Vrijdagmiddag de 22e zijn we begonnen met de kerk versieren, spandoek, ballonen in de kerk (roze natuurlijk, de kleur van de strik) en alles klaarzetten. Na gezellig met elkaar te hebben gegeten waren we er helemaal klaar voor. Jammer dat het zo hard regende, maar gelukkig waren er toch mensen die de regen trotseerden om aanwezig te zijn. Tijdens de �benefiet� hebben we allemaal onze motivatie om mee te lopen verteld, vijf zeer verschillende persoonlijke verhalen. Daarnaast waren er mooie gedichten die afgewisseld werden door mooie liederen van het jongerenkoor. Ook hebben de aanwezigen ons een gedachte meegegeven op onze wandeltocht, die wij in onze rugzak daadwerkelijk mee zullen dragen tijdens onze loop. Gedachten die vari�ren van: �succes� en �veel plezier� tot �haal kracht uit je motivatie� en �elke stap die je maakt kom je dichterbij je doel, stap voor stap komen we dichterbij genezen van kanker� Bij het slotlied �sta op en wandel� hebben wij de wandelschoenen aangetrokken en we zijn met de rugzak op de rug, zingend de kerk uitgegaan. Hierna is er onder het genot van een kopje koffie nog rustig nagepraat. Warm zijn we geworden van alle positieve en meelevende reacties en van de opbrengst. We zijn nu bijna bij ons einddoel voor de sponsoring. In die tussentijd genieten we samen van de vele oefenwandelingen en we leven naar 11 en 12 oktober toe. Allemaal veel succes en we zien jullie gauw. Team JOKO, Delden Hanneke, Joyce, Monique, Diana, Marjolein
	Heleen Verdenius Hallo, ik ben Heleen en heb me dit jaar ingeschreven voor de 60 km walk van A Sister's Hope. In februari kreeg mijn vriendin Janneke het slechte nieuws te horen dat er borstkanker bij haar geconstateerd was.
Wat er dan allemaal met je gebeurt, is niet te bevatten, Janneke�s hele leven stond en staat op zijn kop. Na twee operaties, heeft Janneke er inmiddels 6 chemokuren op zitten, en begint ze binnenkort met 33 bestralingen. Op dit moment gaat het redelijk met haar. Ze heeft weliswaar last van enkele vervelende bijwerkingen, maar ze klaagt er nooit over. Ze zegt steeds dat het toch eigenlijk best nog meevalt, tot nu toe. Janneke is sterk, moedig en superpositief ingesteld, ze gaat de strijd voor de volle 100% (en meer!) aan. Ik heb veel bewondering voor haar en de mensen die dicht om haar heen staan, zoals haar man Anno en zoontjes Jorn (9) en Mart (7).
Als vriendin wil je er natuurlijk voor haar zijn en daarin doe ik mijn best, maar meer dan een luisterend oor bieden en af en toe samen wat leuks gaan doen, is er helaas niet bij. Janneke moet het uiteindelijk alleen doen, de kuren ondergaan en de bijwerkingen daarvan doorstaan. Toen hoorde ik van �A Sister�s Hope�, en dacht gelijk, dat is misschien een mooie gelegenheid om iets te doen, niet alleen voor Janneke maar voor alle vrouwen (en mannen) die met borstkanker te maken krijgen. Ik heb bijgaande foto laten maken, een brief opgesteld over het doel waarvoor ik ga lopen en vervolgens rondgestuurd naar familie, vrienden, kennissen, bedrijven en verenigingen. De reacties zijn hartverwarmend, zo veel gulle bijdragen en lieve woorden van mensen die mij sponsoren. De actie loopt als een tierelier en ik wil hierbij toch wel even vermelden dat Janneke een geweldige werkgever heeft, AB Frysl�n, want die heeft � 1500,- gestort! Dat is niet alleen een mooie bijdrage voor het goede doel, maar ook voor Janneke persoonlijk is dit natuurlijk een geweldige opsteker. Als je ziek bent, is het fijn dat mensen met je meeleven en als jouw baas dit voor je over heeft, moet je dat enorm goed doen. Maar alle sponsorgelden, hoe klein ze misschien ook zijn, blijven natuurlijk van harte welkom! Ik hoop op een leuk, gezellig en sportief weekend in oktober. Ik ben benieuwd naar de andere lopers en heb er zin in! Janneke zal haar best doen om ergens in die twee dagen langs te komen en dat stel ik natuurlijk erg op prijs. Tot 11 oktober allemaal!
	Trees Broekers 4 jaar geleden- 11 okt.2004- is mijn aller beste vriendin Yvon overleden. We speelden beiden accordeon en zijn op onze 9e jaar vriendinnen geworden. Tegelijk waren we zwanger, zij van haar eerste zoon, ik van mijn meisjes-tweeling.
We deelden lief en leed , en onze kinderen groeiden samen op. Vanaf datzij het knobbeltje in haar borst voelde en hoorde dat zij borstkanker had, totdat zij 6 jaar later overleed aan bot en lever-kanker, heb ik haar, met nog een aantal vriendinnen van haar, begeleid. Meegeweest met de chemokuren, dokterbezoeken, voor het thuisfront gekookt en uit eindelijk haar tot het eind bij gestaan. Een groot verdriet en gemis. Toen ik hoorde van A Sisters's hopen, had ik direct het gevoel dat ik hier aan mee wilde en moest doen. Volgende maand wordt ik 50 en Yvon zou 50 geworden zijn in okt. dit jaar. Als ik op 11 oktober ga lopen, is dat dus haar sterfdag. Ik ben dankbaar en blij dat ik de mogelijkheid en gezondheid heb dit te lopen en voor dit goede doel geld in te zamelen.
No Fear Op 14 mei bezocht ik voor de bus in verband met het bevolkingsonderzoek naar borstkanker. Ik verwachtte geen rare dingen, de uitslag was tenslotte twee jaar ervoor ook goed en borstkanker overkomt alleen anderen, toch? Er kwam geen brief dat de uitslag goed was. Geen bericht, goed bericht dacht ik. Wel was ik al verschillende keren op mijn huistelefoon gebeld door iemand uit mijn woonplaats, die vervolgens niet de voicemail insprak. Ik was er een beetje geirriteerd door: Iedereen wist toch dat ik fulltime werkte. Tot ik de telefoontjes zat was en het nummer draaide om te achterhalen met wie ik te maken had. Tot mijn schrik kreeg ik mijn huisarts aan de lijn die me vertelde dat de uitslag �nader onderzoek behoefde� Ook werd ik drie dagen later in het ziekenhuis verwacht voor extra r�ntgenfoto�s, hij had de afspraak al gemaakt. Daarmee begon het voor velen herkenbare circuit: foto�s, biopties, MRI-scan, borstbesparende operatie, daarna toch amputatie / reconstructie op advies van de chirurg. Onderweg naar Utrecht voor de MRI-scan reden we langs een benzinestation met de naam OK, ik had die naam nog nooit gezien en zei tegen mijn man: misschien is het wel een teken dat alles goedkomt, je houdt je tenslotte aan ieder strohalmpje vast, maar later heb ik daar niet meer aan gedacht. Er was alleen het alles overheersende wachten op uitslagen, de angst, onzekerheid, moedeloosheid, noem maar op. Daarom bleef ik druk met van alles bezig om maar geen tijd te hebben om te tobben. Vlak voor de borstbesparende operatie had ik nog wat boodschappen te doen: zo�n stomme pyama met knoopjes en nog wat ziekenhuisspulletjes. Ik ging met de veerpont naar de grote stad om de inkopen te doen. Niet bepaald met een gezellig winkelgevoel. Uiteindelijk was ik geslaagd na drie uur, ik was moe en miste veerpont terug naar mijn dorp, de hekken gingen net dicht toen ik aan kwam lopen. Dat was de druppel, alles zat tegen, zelfs dit. Dan is het vijftien minuten wachten op de volgende pont en hup daar komt het onzekerheidsduiveltje weer, hoe zou het aflopen met me, wat zou me nog te wachten staan, kortom ik had tijd om te tobben. Gedachteloos keek ik alle schepen na die langsvoeren, ik ben door mijn werk geinteresseerd in schepen en de naam die ze hebben, vandaar. Je kan het toeval noemen of niet, maar er komt opeens een vrachtschip langsvaren met de naam �No Fear� Ik geloofde mijn ogen niet! De tranen liepen over mijn gezicht zonder dat ik me er bewust van was. Ik zag dit echt als een teken dat ik me niet zo druk moest maken en als geruststelling dat alles uiteindelijk goed zou komen. Had ik dus niet voor niets juist die pont gemist. Vanaf dat moment bleef die naam in me opkomen als ik weer eens een moeilijk moment had, zelfs toen uiteindelijk de borst toch geamputeerd moest worden. Ook nu nog, een half jaar na de amputatie en de goede afloop, bekruipt me angst en onzekerheid en keer op keer denk ik dan aan dat schip dat op het juiste moment op de juiste plaats was met de juiste naam: �No Fear� (Later hoorde ik dat kenners dit verschijnsel een Cledon noemen) (Messages From Spirit: The Cledon What is a cledon, you ask? Listen in to find out how Spirit uses you to deliver messages to others without you knowing it. You might even be getting a message through someone else.) Het schip heeft maar korte tijd �No Fear� geheten, het is inmiddels verkocht en heeft nu een andere naam. Het heeft me via allerlei instanties heel wat moeite gekost om een foto van �mijn� schip te bemachtigen, maar het is gelukt en deze foto komt vergroot in mijn woonkamer te hangen.
	Team Scouting Nederland, Wilma vd Poel Een aantal jaren geleden werd mijn schoonmoeder geconfronteerd met borstkanker. Zij is daar op zo�n geweldige en positieve manier mee omgegaan..echt bewonderingswaardig.
Iedereen wordt vroeg of laat geconfronteerd met borstkanker: bij zichzelf, moeder, dochter, vriend....IEDEREEN! Geld inzamelen voor dit geweldige doel is dan nog wel het minste dat we kunnen doen. Het liefst had ik een stukje van die positieve instelling van mijn schoonmoeder in een flesje gedaan zodat we dat aan al die andere vrouwen zouden kunnen geven.....daarmee is al een heel eind gewonnen....de rest moeten wij samen doen! Het project wordt zooo enthousiast ontvangen. Het meest geweldig vind ik de reactie van een vriend die heel terecht opmerkte dat ook mannen met borstkanker geconfronteerd worden, veelal via hun vrouw, vriendin, moeder of dochters en dat hij dus ook graag een steentje aan dit project wil bijdragen.
	Trish Nice I am Trish Nice, 61 years old from Heemstede. I am a two time cancer survivor. In 1999 and in 2001 I was confronted with breast cancer and underwent treatment including operations, radiation treatment, and chemotherapy.
After my reoccurrence in 2001 I slowly sunk into a deep depesssion. Slowly I fought my way back to my now healthy active lifestyle. I am walking with A Sister's Hope because it is a great grass roots organization committed to promoting breast cancer awareness, inspiring hope and raising funds for breast cancer research. In April and May 2008, I was a participant in Expedition Circle 66, an international breast cancer survivor expedition cross country skiing 600 kilometers across Greenland along the Arctic Circle. Unfortunately due to high winds up to 120 km per hour and a virus which struck half of the group we were evacuated after only ten days on the ice cap. The storms had pinned us down and we no longer had enough time to reach the west coast on schedule. Despite our disappointment it was a wonderful experience to be on the ice cap, to travel with the three dog teams and to experience the stark beauty of the polar area. We dared to take on the challenge. Even though we were not able to complete the expedition we did inspire others to live intensely and passionately despite their cancer past. One can not predict the future, however it is important to live fully today! Circle 66 website www.circle66.org Photos of expedition 3dm.be Groups interested in seeing the expedition slide show can contact me at trishnice@hotmail.com.